In Ethiopië is er één arts per veertigduizend mensen en een chronisch tekort aan medicijnen. In een land met een inkomen van 172 euro per hoofd van de bevolking kunnen alleen de rijken een moderne behandeling betalen. Maar bij Mother Teresa’s Mission wijdt arts Rick Hodes zich aan de genezing van de armen.

‘Ik help graag mensen in wie niemand anders is geïnteresseerd,’ zegt de 55-jarige Hodes, hoofdarts van de missiepost in Addis Abeba. Hij werd geboren op Long Island en volgde zijn opleiding aan de John Hopkins-universiteit. Dagelijks behandelt hij gratis 20 volwassenen en kinderen. Velen leggen honderden kilometers af, soms achterin vrachtwagens, naar zijn eenkamerkliniek, waar hij er alles aan doet om hen te helpen.

Als zijn patiënten speciale medicijnen nodig hebben, dan gaat hij ernaar op zoek. Hij regelt gratis operaties in het buitenland en neemt kinderen die speciale aandacht nodig hebben op in zijn eigen huis of in een naburig huurhuis. ‘Als er een halve matras vrijkomt, dan neem ik een nieuw kind op,’ zegt hij. ‘Soms zijn het zwerfkinderen, soms kinderen waarvoor de familie niet kan zorgen.’ Hij biedt medische behandeling, zorgt ervoor dat de kinderen naar school kunnen en zoekt sponsors om alles te kunnen bekos-tigen.

De alleenstaande Hodes heeft vijf Ethiopische kinderen geadopteerd, het maximaal toegestane aantal. In 2001 liet hij twee wezen toevoegen aan zijn ziekteverzekering, Semegn, nu 19, en Dejene van 15, zodat ze in Texas geopereerd konden worden. ‘Ik dacht enkele dagen na over deze moeilijke beslissing,’ herinnert Hodes zich. ‘Het antwoord dat ik kreeg was: God geeft je een kans om deze jongens te helpen. Zeg niet nee.’

Hodes is gespecialiseerd in kanker, hart- en ruggengraataandoeningen. Tijdens de hongersnood in 1984 ging hij voor het eerst als vrijwilliger naar Ethiopië. In 1990 werd hij ingehuurd door JDC, een joodse hulporganisatie, om toezicht te houden op de gezondheid van Ethiopische joden die naar Israël willen emigreren. Hij ontdekte Mother Teresa’s Mission terwijl hij zocht naar een tiener die hij voor een hartaandoening had behandeld. De jongen verdween uit het ziekenhuis omdat hij niet kon betalen en Hodes vond hem bij de missiepost.

Tot twee jaar geleden financierde hij zijn vrijwilligerswerk met zijn salaris of door overal hulp te vragen. Nu helpt JDC hem bij het fondsenwerven. Buskaartjes of maaltijden voor patiënten betaalt Hodes soms zelf. Hij koopt schoenpoets voor jongens die zichzelf onderhouden door schoenen te poetsen. Hij betaalt de huur voor een weduwe met een dochter die verschillende rugoperaties moet ondergaan.

‘Rick zou een comfortabel leven kunnen leiden in de VS, maar hij koos voor een veel zwaarder bestaan,’ zegt Irving Fish, arts en directeur pediatrische neurologie aan de medische faculteit van de universiteit van New York, die de missiepost onlangs bezocht. ‘Hij is absoluut onbaatzuchtig. Ik heb nog nooit iemand zoals hij ontmoet.’

Hodes stelt het zonder de gemakken die de meeste van ons als vanzelfsprekend beschouwen, zoals warm water en elektriciteit die niet steeds uitvalt. Hij heeft het zoeken naar een partner om zijn leven en werk mee te delen vrijwel opgegeven. Maar voor hem zijn dat geen offers. Zijn favoriete citaat uit de Talmoed, een oud joods wetboek: ‘Wanneer je een leven redt, is het alsof je de hele wereld redt.’