Emma Thompson is aan het schoonmaken. ‘Die filmsterlevensstijl die ik al die jaren heb weten te vermijden? Die wil ik nu wel!’ zegt ze via de telefoon vanuit haar huis in Londen terwijl ik water hoor stromen. ‘Ik ben helemaal alleen in een vies huis en ik wil dat er nu een leger aan personeel voor me komt zorgen!’

Ze lacht vrolijk bij de gedachte, alsof ze zich ooit door iemand zou laten bedienen. Thompson zou het niet in haar hoofd krijgen om te denken dat haar twee Oscars (een voor beste actrice, een voor beste script) een koninklijke behandeling zouden rechtvaardigen.

Op het witte doek is Thompson even bescheiden. Haar prachtige portretten van gereserveerde vrouwen, zoals de eenzame huishoudster in The Remains of the Day, de saaie zus in Sense and Sensibility en de eenzame vrouw van middelbare leeftijd in haar nieuwe film, Last Chance Harvey, zijn doordrenkt van haar natuurlijke menselijkheid. Haar volgende project is een script voor My Fair Lady.

In 2003 trouwde Thompson met acteur Greg Wise, met wie ze een dochtertje heeft, Gaia. Is het op oudere leeftijd moeilijker om verliefd te worden? ‘Ja,’ zegt de 49-jarige Thompson. ‘Het is tien miljoen keer enger voor mijn personage in Last Chance Harvey, omdat er voor de zoveelste keer een gebroken hart op de loer ligt.’

Thompson, echter, heeft haar eigen tegengif tegen angst.

V: Wat bewonder je het meest in iemand?

A: Het vermogen om te lachen terwijl er net een ramp is gebeurd. Elke grap is een vorm van opstandigheid. Mark Twain zei dat alleen gelach onzin ‘aan flarden kan scheuren’.

V: Ondanks de melancholische vrouwen die je vaak speelt, beschouw je jezelf als een komediante.

A: O, dat ben ik zeker. Ik arriveerde ooit tiptop gekleed bij een Londense première. Er stond een rij persfotografen en om die te passeren, moest ik langs een straatlantaarn, een fiets en een vuilnisbak. Dus wat deed ik? Ik poseerde op een idiote manier naast elk voorwerp omdat het komedierekwisieten waren. Daarom is het me nooit gelukt om een glamour- en seksicoon te worden.

V: Je groeide op in een gezin van artiesten. Hoe was dat tijdens het diner?

A: Heel gezellig. Er werd veel over theater gepraat. Mijn vader was regisseur. Mijn moeder [actrice Phyllida Law] hield veel van lezen. We hadden een grote familie, wat goed was, want de meesten acteerden niet. Mijn oma was ongeveer vanaf haar dertiende dienstbode. Dat is een van de redenen waarom ik Remains of the Day zo graag wilde doen. Zij wilde trouwen met de zoon van de slager, maar ze hadden geen geld.

V: Wat heb je van je oma geleerd?

A: Het belang van spaarzaamheid. Het belang van een hele lekkere rijstpudding op het juiste moment te kunnen maken, wanneer men een opkikkertje nodig heeft. De regelmaat van het huidshouden, dat bij haar op rolletjes liep.

V: Vijf jaar geleden nam je een kindsoldaat uit Rwanda in huis. Nu studeert hij en krijgt hij dit jaar de Britse nationaliteit. Dat moet fantastisch zijn.

A: We hebben gehuild. We waren stomverbaasd omdat we dat niet hadden verwacht. Toen hij zijn inburgeringsexamen aflegde, moesten wij lachen om de idiote vragen.

V: Zoals?

A: ‘Wat is de tweede titel van de koningin als hoofd van de Anglicaanse kerk?’ Wie weet dat nu? Ik denk dat zelfs de koningin het is vergeten.

V: Wat irriteert je nog meer?

A: Een grote irritatie is fanatisme, een kleine: theebladeren in de gootsteen.

V: Je wordt in april 50. Heb je al plannen?

A: We draaien de tweede Nanny McPhee, wat een hele goede manier is om dat te vieren. Er komt een baby-olifant in voor, die ik er voor mezelf in heb geschreven. Voor de echte verjaardag gaan we naar Schotland, waar Greg en ik ons echt thuisvoelen en waar ik niets doe. We gaan een hele idiote film maken met onze vrienden die ik aan iedereen kan laten zien op mijn verjaardag. Ik ga het een jaar lang vieren.