Terwijl het buiten steeds kouder wordt, besluit ik mijn garderobe eens zorgvuldig onder de loep te nemen. Als geoefende modekenner zou deze opgaaf mij niet al te zwaar moeten vallen, echter, ik ben ook maar een mens. Binnen een half uur is mijn anders zo heerlijk georganiseerde kamer veranderd in een letterlijke ‘augiasstal’.

Tijd voor een gedegen index. Dat bloesje blijft een snoesje, maar past niet echt meer bij mijn kledingstijl. Die laarzen zijn nog altijd even prachtig maar ik heb ze een maatje te klein gekocht. En die fenomenale tas? Hoe verliefd was ik daar niet op? Toch ligt hij al drie jaar in de kast, ongebruikt. Binnen no time heb ik een hele stapel met spullen die ik niet (meer) draag maar die te mooi zijn om weg te gooien. Misschien kan ik ze recycleren. In navolging van vrienden en collega’s besluit ik mijn geluk eens te beproeven op de zo populaire ‘vintage’-markt.

Vintage-shopping is niet zomaar een hip nieuw woord voor het kopen van tweedehandskledingstukken en accessoires, maar veeleer een echte trend. Het biedt de mogelijkheid om prachtige design items uit het ver-leden te ontdekken en iemand anders blij te maken met uw ‘miskopen’. Mijn laarzen, die ik nooit gedragen heb omdat ze knellen, kunnen voor iemand anders een geweldige aanwinst zijn. En vice versa.

Ik weet prima waar ik vintagewinkels kan vinden. In de Amsterdamse ‘Negen Straatjes’ zit een aantal beroemde boetiekjes waar ook internationale ontwerpers regelmatig inspiratie opdoen. Zo weet beautycoach en televisiepersoonlijkheid Thijs Willekes mij te vertellen dat hij bij Lady Day (Hartenstraat 9) onlangs een vrijwel lege winkel aantrof nadat John Galliano (hoofdontwerper bij Dior) er inkopen had gedaan.

‘Vintage is hot, maar daarnaast zijn er zoveel geweldig mooie spullen te vinden die eigenlijk tijdloos zijn en dus altijd goed. Daarom koop ik het liefst echte klassiekers. Neem bijvoorbeeld deze Gucci-tas, die is bijna veertig jaar oud maar nog steeds prachtig. Een goede aankoop waar ik iedere dag plezier aan beleef, een item dat het begrip “mode” eigenlijk ontstegen is,’ aldus Thijs.

Zelf zou ik ook voor geen goud afstand willen doen van mijn klassiekers. Maar van kledingstukken waarvan ik zeker weet dat ik ze nooit meer zal dragen wil ik toch echt afscheid nemen. Hoe pak ik dat aan?

Mijn vriendin Sandra Boeziek is een enthousiaste drager van vintage kleding. Ze biedt met regelmaat miskopen of kleding waar ze op uitgekeken is te koop aan op het internet. Zo kan ze uren doorbrengen op websites als eBay en het onlangs in Nederland gelanceerde vintageparadijs Hippas.

‘Voor mij is vintage-shoppen echt een hobby,’ zegt Sandra, ‘Zo ben ik niet alleen goedkoper uit, maar heb ik ook echt iets unieks. Omdat ik mijn kleding ook weer verkoop, kan ik zonder al te veel geld uit te moeten geven mezelf steeds weer trakteren op een nieuwe garderobe. Via het internet winkelen is geweldig, omdat je het dag en nacht kunt doen.’

Een maandagochtendje op de Amsterdamse Noordermarkt of een uitje naar het Waterlooplein schuwt Sandra ook niet. Dat zijn de plekken waar je als vintagefan de leukste mode op de kop kunt tikken. ‘Ik winkel ook graag bij een aantal vaste adresjes (zie tips) en op markten. Wanneer ik bijvoorbeeld over het Waterlooplein struin en daar ineens iets zie dat helemaal bij mij past, dan voelt dat alsof ik een lot uit de loterij heb gewonnen. Dat gevoel is niet te vergelijken met iets kopen in een “normale” winkel.’

Aangestoken door Sandra’s enthousiasme weet ik mezelf nog net te beheersen om niet helemaal radicaal het ‘normale’ winkeltraject uit mijn bestaan te bannen. Hoe leuk het me ook lijkt, ik ben absoluut van plan om me te laten verleiden door het ‘vintagevirus’, maar dan wel in combinatie met mijn normale koopgedrag. Kortom: een beetje nieuwe mode met een vleugje vintage lijkt mij persoonlijk het ideale recept.

Stylist Iris Satijn gaat nog een stapje verder dan Sandra. Ze kleedt zich compleet in de stijl van de jaren 20, 30 en 40 en met verve. Van haar schitterend gestileerde haar tot de bijpassende make-up en met name haar kleding: het plaatje klopt van A tot Z. Maar hoe komt ze daartoe? En nog veel belangrijker, hoe veel moeite moet je doen om al die prachtige outfits te vinden?

Zelf omschrijft zij haar kledingstijl als ‘lekker ouderwets, een mix van twenties “garçonne”, thirties “carnivàle” en forties “chic” met een toefje “eigenwijs modern rariteitenkabinet”. Nadat ik op mijn twaalfde de filmklassieker Breakfast at Tiffany’s met de prachtig gestylde Audrey Hepburn had gezien, dacht ik: zo wil ik er ook uitzien. Dat was de start van mijn oneindige modeavontuur. Ik begon met kleding uit de jaren 50 en 60, liet me inspireren door de “rockabilly”. Toen volgden de mantelpakjes uit de jaren 40 en inmiddels ben ik zo’n beetje in de jaren 30 beland. Het is zwaar verslavend, ik kan echt niet meer zonder.’

Om jezelf zoals Iris een authentieke kledingstijl uit lang vervlogen tijden aan te meten, moet je inventief zijn. Een complete database aan vintage-adressen en de nodige reislust zijn onontbeerlijk. ‘Ik winkel echt overal en nergens: op het internet, vlooienmarkten, lokale kringloopwinkels, vintageshops en beurzen. Daarnaast bezoek ik festivals in Engeland, Italië en Duitsland met rockabilly & swingmuziek, waar je ook tal van accessoires die aansluiten op een dergelijke lifestyle kunt kopen.’

Toch lukt het Iris ondanks haar speurwerk niet alle kleding in authentieke staat te vinden. ‘Als ik niet kan vinden wat ik zoek, koop ik iets nieuws, dat ik net zo lang verbouw tot het een vintage-look krijgt. Van het opzetten van strikken of andere knoopjes tot tailleren en het maken van pofmouwtjes ... Al met al best arbeidsintensief!’