1 Wat heeft Gustaaf Stephanus Modestus Meeuwis geleerd van de Zusters van Barmhartigheid?

‘Probeer een goed en aardig mens te zijn. Wie goed doet, goed ontmoet. Dat motto is afgeleid van de tien geboden, en daar zitten best een paar goeie tussen.’
 

• Uit wat voor milieu kom je?

‘Ik kom uit een katholiek Brabants gezin in Lieshout. Iedere zondag gingen we ter kerke. Om dat iets interessanter te maken, ben ik misdienaar geworden. Dan begeleid je de pastoor. Bij missen mag je bijvoorbeeld aan de bel trekken, de kelk klaarzetten en het wierookvat aangeven. Eén keer per jaar gingen we naar de Efteling, dat was ook geen onbelangrijke motivatie. Van God heb ik mij nooit losgemaakt, wel van het kerkgedoe. Ik geloof dat goedheid en schoonheid in de mens zelf zitten.

2 Meest gênante podiummoment?

‘Ik ben laatst gevallen. Het was een optreden in Bierum, boven Groningen, in een grote feesttent met vijfhonderd man. Het was donker, ik kwam op en struikelde over een verhoging. Het was alsof de wereld twee seconden stilstond. Ik krabbelde weer op en begon te zingen – je moet de gêne wegspelen.’

3 Allermooiste podiummoment?

‘Alle Groots concerten. Mijn eerste optreden in het PSV-stadion staat me nog helder bij. Opkomen is natuurlijk al te gek: je bent omringd door 35.000 mensen die allemaal voor jou zijn gekomen. Ik had geen zenuwen, wel een gezonde spanning. Ik stond helemaal open. Mijn zintuigen waren uitermate helder en scherp – ik vóelde de energie. Kom maar. Kom maar. Dit is: de finale spelen. Dit is Nederland-Spanje, maar dan wél winnen.’

4 Wat is voor jou het kenmerk van een goede song?

‘Een lied moet één geheel zijn. De energie van de noten moet de energie van de woorden aanvullen. Het gaat om chemie. Liever nog wil je alchemie – van lood goud maken. Gewone woorden en gewone akkoorden die met elkaar gaan gisten en glanzen. Dat is magie. ‘Vooral met feestliedjes moet je oppassen dat een tekst of een melodie niet te flauw of te banaal wordt. Het Land van Maas en Waal is heel goed. Dat is geen ’s Nachts na tweeën. ’t Dondert en ’t Bliksemt heeft ook het goede evenwicht. Zulke nummers zijn heel moeilijk te schrijven. Het is wel zo dat de beste liedjes ook het snelst komen. Het is een Nacht had ik in een half uurtje op papier. Brabant en Tranen gelachen ook. Als het heel lang puzzelen wordt, kun je een liedje maar beter wegleggen, om er na een jaar nog eens naar te kijken.’

5 Wanneer was je dichtbij de dood?

‘Ik ging vijf jaar geleden duiken op Curaçao, veertig meter diep. Boven ademde ik al zwaar, beneden werd het zwaarder en zwaarder. Ik wilde lucht. Ik probeerde contact te krijgen met mijn buddy’s. Ze zagen me niet. Ik kreeg hyperventilatie. Raakte in paniek. Ik stond op het punt om de zuurstofslang los te rukken – dan was het afgelopen geweest. Gelukkig zag iemand van het duikploegje dat ik in de problemen zat. Ik maakte een gebaar van keel afsnijden. Dat betekent: geen zuurstof. Ik had wel zuurstof, maar ik kreeg geen lucht! Uiteindelijk bracht hij me tien, vijftien meter naar boven. Daar kon ik al makkelijker ademen. De wereld onder water is prachtig, maar je doet iets dat eigenlijk niet is weggelegd voor het menselijk lichaam. Dat bleek ook wel: het was kantje-boord.’

6 Wat is jouw hardste maatschappijkritiek?

‘De verhuftering. Ikke, ikke, ikke. Onbedaarlijk toeteren als iemand even niet oplet voor het stoplicht. Meteen een grote mond opzetten als je even niet geholpen wordt. Dat anonieme geklaag en gezeik op het internet. Ik word daar wel eens moe van. Kunnen we niet gewoon fatsoenlijk met elkaar omgaan?’

7 You can’t scare me. I have children.

(Mij maak je niet bang.  Ik heb kinderen.)
‘Haha! Ik snap wat je bedoelt. Ik heb vier jonge kinderen, van anderhalf tot elf. Als je die in goede banen kunt leiden, kun je alles. Maak mij de pis niet lauw. Da’s Brabants.’

• Hoe ervaar je het vaderschap?

‘Het is geweldig. De een gaat z’n eerste flesje Clearasil halen, Pepijn, de ander krijgt z’n eerste schoenen, Jules. Daartussen zit een meisje dat denkt dat ze achttien is, maar dan moet ze nog tien jaar wachten – Sarah. En dan is er nog eentje die alles wel best vindt: Teun. Na de geboorte van Pepijn kwam ik al snel tot de vaststelling: alle onbelangrijke dingen die ik vroeger belangrijk vond, waren inderdaad onbelangrijk. Ik kan veel beter hoofdzaken van bijzaken onderscheiden. Het grappige is: toen ik alleen verantwoordelijk was voor mezelf, kwam er niet veel uit mijn handen. Maar alles wat ik in mijn studententijd niet had – discipline, concentratie, motivatie –, heb ik nu wél. Ook omdat ik toevallig ben terechtgekomen in een métier dat mij erg aanspreekt. Ik heb het gevoel dat ik bergen kan verzetten.’

8 ‘Je vechtlust en je overlevingsdrang komen boven,’ zei je over het failliet van The Entertainment Group, waar je nauw bij was betrokken.

‘Teleurstelling, verdriet, ontgoocheling, kwaadheid, dat ook allemaal.’ 

‘Ja. We wilden nieuw leven blazen in die tent, maar reanimatie had geen zin meer. Zakelijk gezien was het gewoon een puinhoop. Dat was zwaar. Ik heb gehuild. Radeloos en machteloos voelde ik me. Daar zat ook persoonlijke frustratie bij.’

• Je verloor een miljoen.

‘Ongeveer, ja. Het allerergste was het geld van 80.000 verkochte kaartjes, voor de stadionconcerten in Eindhoven. Dat was ook weg. Die concerten moesten doorgaan! Daar heb ik voor gevochten – de fans mochten niet de dupe worden. Dat is gelukt. Ik had zelf een contract bij The Entertainment Group, dus ik kon nog proberen geld uit de failliete boedel te krijgen. Marco (Borsato) moest als aandeelhouder het grootste deel van wat hij verdiend had nog in de club stoppen. Voor hem was het pas echt zuur.
‘Ik heb zeven geweldige jaren met The Entertainment Group gehad, op de laatste vier maanden na. Had ik de problemen moeten zien aankomen? Ben ik naïef geweest? Ik weet het niet. Gevallen of Gevlogen gaat over die periode:

Al het moois uit het oog verloren
Verloren aan een vergezicht
Alleen horen wat ik wou horen
Terwijl het mooiste naast me ligt’

9 Tel je zegeningen, dat is min of meer jouw boodschap. Kon je dat ook opbrengen na het échec van The Entertainment Group? 

‘Dit was inderdaad het moment dat ik mijn eigen levensfilosofie op mezelf kon gaan testen. Als ik twintig jaar geleden had gehoord: je gaat zakelijk flink de mist in en je verliest een vermogen, dan zou ik denken: ik zit na drie maanden met een baard in het café. Dan klinkt in mijn hoofd de blues zoals de blues moet klinken. Maar nee. Die test heb ik glansrijk doorstaan. Ik heb nog nooit zo weinig in het café gezeten als in die periode. Ik speelde dóór. In het stadion en in de theaters. En de mensen waren gelukkig.’

• Wat ben je wijzer geworden?

‘Ik zing dus geen onzin. Ik zing geen poep. Een theaterrecensent schreef eens dat er te weinig diepgang in mijn werk zat. Want ik had die avond maar één liedje gezongen dat over een overleden vriend ging. Ik dacht: zit diepgang dan alleen maar in ellende, in de dood? Dat wil ik niet geloven. Diepgang zit nog veel meer in leven, in geluk. Daar sta ik voor.’