Vergeet je oordopjes niet! Sinds februari toert AC/DC weer door Europa om Black Ice te presenteren, het eerste studioalbum in acht jaar van de groep. We hebben dus lang niets gehoord van het luidruchtige kwintet, maar de betovering lijkt nog niet te zijn verbroken. In Duitsland waren de eerste concerten bijvoorbeeld binnen 12 minuten uitverkocht. Niet slecht voor een groep waarvan de minimalistische hardrock al zo’n 35 jaar nauwelijks is veranderd. Hits zoals Hells Bells, Back in Black en Thunderstruck worden niet alleen gekenmerkt door de energieke gitaarriffs van de broers Angus en Malcolm Young, maar ook door de rauwe stem van de Britse zanger, die tegenwoordig in de VS woont. We ontmoetten de 61-jarige amateur-coureur in Düsseldorf voor een gesprek over hoe zelfs de snelste rockster op een dag door zijn leeftijd wordt ingehaald.

V: AC/DC heeft de afgelopen 35 jaar 200 miljoen platen verkocht. Hoe houden jullie dit vol?

A: Door ons niet als sterren te gedragen. Het zou ons niet lukken ook, ik weet niet waarom. Als een van de groepsleden opeens sterallures zou krijgen dan zou de rest hem direct hartelijk uitlachen. ‘Wat doe jij nu?’ zouden we zeggen. ‘Je maakt ons belachelijk.’ Daarom verzoek ik de omroeper tijdens de autoraces waaraan ik meedoe alleen te zeggen dat ik Brian Johnson uit Sarasota (Florida) ben. En dus niet Brian Johnson van AC/DC, om extra publiek te trekken of zo. De andere coureurs zouden me maar een arrogante eikel vinden, en dat wil ik niet. Ik ben daar louter om te racen.

V: Daarmee ben je een grote uitzondering in een mediawereld die om aandacht draait.

A: Zeg dat wel. Ik ben abonnee van een Engelse krant waarvan de hele middenpagina vol staat met berichten als: ‘Huppeldepup gespot in de Three Tons Pub terwijl hij een pintje stond te drinken.’ Wat interesseert mij dat nu! (lacht) Al zou hij zijn grootmoeders bloed drinken, het interesseert me niet. Maar zo zit de wereld tegenwoordig in elkaar. Mensen zijn beroemd omdat ze beroemd zijn en nergens anders om. En ik wens ze veel succes, want binnen een jaar zijn ze weer wie ze altijd al waren: een nobody.

V: Je bent 61: hoe lang doe je jezelf dit nog aan?

A: Voordat ik aan ons meest recente album begon, heb ik tegen onze producer Brendan O’Brien gezegd: ‘Brendan, beloof me dat als ik niet in vorm ben en niet goed genoeg ben, dat je het dan tegen me zegt! Ik ben een grote jongen en ik zal niet huilen, dan verdwijn ik gewoon. Dan neem ik afscheid van de jongens en kunnen ze op zoek naar een andere zanger.’ En dat meende ik echt. Want ik wil geen blok aan het been van de rest van de groep zijn. Dus Brendan keek me aan en zei: ‘Oké.’ Maar hij kwam er nooit meer op terug, dus ik was erg blij.

V: Is het geen probleem dat jullie vastzitten aan een langlopend contract met jullie platenlabel als het acht jaar duurt om één album te voltooien?

A: Och, welnee. Weet je, natuurlijk zou ik nog graag even meedoen, maar ik ben 61 en moet mezelf bewijzen dat ik nog steeds twee uur op het podium kan staan. Dat is de volgende horde. Als ik op tournee ga en het na een week niet meer kan, wel, dan doe ik het niet meer. Hoeveel ik ook getraind heb om fit genoeg te zijn. Als ik het niet kan, dan doe ik het niet. Ik weet zeker dat er ergens een jongere zanger is die het wel kan, want er is altijd iemand die je werk kan doen, je bent nooit onvervangbaar. Afgezien van Tiger Woods, Michael Schumacher en Lewis Hamilton dan misschien. Maar ik weet niet of ik het nog een jaar volhou. Dat is het jammere van mens zijn, je wordt oud.

V: Wat is het beste aan ouder worden?

A: Je begint dingen meer te waarderen. Je waardeert het feit dat je geluk hebt gehad in je leven, je waardeert de goede dingen in het leven, zoals je familie, je fans die je trouw zijn gebleven. Je waardeert hen meer. Want je hebt de wereld niet altijd op de juiste manier bekeken.

V: En het ergste?

A: Het ergste is dat je weet dat je niet veel tijd meer hebt. Dat alles binnenkort voorbij zal zijn. En dat je het niet eens doorhebt, omdat je sowieso niets meer voelt. Ik geloof namelijk niet in een leven na de dood. Ik ben een van die pechvogels die er niet in gelooft. Wat dat betreft bewonder ik mensen die er wel in geloven. Zij hebben het geluk dat zij ergens naar uit kunnen kijken. Ik niet. Ik ga ervan uit dat ik gewoon heel diep ga slapen.

V: Wanneer merkte je voor het eerst dat je ouder wordt?

A: Wel, ik merk er eigenlijk erg weinig van. Na een training heb ik wel eens last van een bepaalde beenspier en ik moet iets meer rekken en strekken dan voorheen, maar dat is alles. Ik ben blij dat ik nog fit genoeg ben om te joggen en dingen te doen. Laten we het erop houden dat ik gelukkiger ben dan veel mensen die dit alles niet kunnen.

V: Wat zou je doen als je weer 16 zou zijn?

A: Als ik weer 16 zou zijn? Precies hetzelfde. Ik zou niets veranderen.