De analyse van een fataal ongeval

6 oktober 2007, 19 uur. Margaret Hull keek om zich heen in het Chinese restaurant Capilano Heights en was ongerust. Waar bleef haar man Doug toch? Hij had haar afgezet bij de ingang van het restaurant in het noorden van Vancouver (Canada). Ze hadden daar afgesproken met twee echtparen, de Knights en de McNeills, en hij was de auto gaan parkeren.
Na ongeveer tien minuten besloot Mike Knight Doug te gaan zoeken. Mike was al 30 jaar bevriend met Doug en was tevens zijn huisarts. Mike wist dat de 77-jarige Doug hartproblemen had en hij vreesde dat zijn vriend misschien een hartaanval had gekregen. Er was geen spoor te bekennen van Doug waarop Stuart McNeill en Mike samen verder gingen zoeken. Toen de twee mannen een wit bestelbusje passeerden, hoorde Mike gekreun. Hij keek naar beneden en zag Doug, wiens been in een rare hoek lag. ‘Hij is aangereden, Stu. Bel snel een ambulance.’

Binnen enkele minuten arriveerde een ambulance en werd Doug naar het ziekenhuis vervoerd. Bij aankomst bleek Doug overleden. Doug was het slachtoffer van een aanrijding met vluchtmisdrijf.
 
6 oktober, 20 uur 45. Brigadier Gerry Desaulniers had een vrije dag, maar toch ging hij naar de plaats van het ongeval. Desaulniers hurkte en liet zijn zaklantaarn over het natte asfalt schijnen. Hij onderzocht iedere centimeter. Er waren geen remsporen, er lag te veel water op de weg. Maar er waren veel bewijsstukken: het verbrijzelde horloge van Hull, het oorstukje van zijn hoortoestel, zijn bril, een schoen, zijn sleutels, een stukje plastic dat misschien van de auto afkomstig was en verschillende schilfers rode lak.
 
11 oktober, Edmonton. Denis Laflèche, hoofd van het forensische lab, onderzocht de lakschilfers van het ongeluk. De chemische gegevens van de verf bleken karakteristiek voor een Toyota van eind 1998 of later. Desaulniers en zijn collega’s trokken ruim 18 tips over beschadigde auto’s na. Ze zochten voertuigen met recente schade aan de voorkant en aanwijzingen voor een botsing met een persoon. Helaas werd de auto waarmee Doug was aangereden niet gevonden. Het onderzoek zat vast en daarom werd de Serious Crime Unit – een team van ervaren rechercheurs in burger – ingeschakeld voor het spoor koud werd. Sergeant Greg Mainman en korporaal Paul Duffy werden met de zaak belast.

 

17 oktober. Er was nieuws. Een anonieme tipgeefster gaf Crime Stoppers een naam, Avtar Dhaliwal, en een auto, een Toyota Corolla, door. Desaulniers sprong een gat in de lucht toen hij dit hoorde. Maar het was niet voldoende voor een veroordeling. Het was niet eens zeker of Dhaliwal de bestuurder was en of het de goede auto was. Mainman voerde Dhaliwals naam in de politiedatabank in. Dhaliwal stond in de databank, met een mobiel telefoonnummer en wat informatie over zijn broer. Via de telefoonmaatschappij vond Duffy een adres in Surrey.
 
Was deze inwoner van Surrey de nacht van het ongeluk naar Vancouver gereden, dat 30 kilometer verder ligt? Misschien kwamen ze er met behulp van zijn mobiele telefoongegevens achter. Mainman vroeg met een rechterlijk bevel de informatie op van de zendmasten in de buurt. Het bleek dat de telefoon van Dhaliwal op de avond van het ongeluk om 19:04 uur signalen had gezonden vanaf een toren aan het begin van Capilano Road in Vancouver – niet ver van het Chinese restaurant Capilano Heights. Dit bewees dat de telefoon zich in het gebied had bevonden. Maar het was nog niet voldoende om Dhaliwal aan te klagen. Per slot van rekening had iemand zijn telefoon kunnen lenen.
 
21 oktober. Duffy en Mainman reden naar Dhaliwals adres in Surrey. Er was geen rode auto te zien. Ze besloten bij het huis van zijn broer te gaan kijken. Toen ze daar aankwamen konden ze hun ogen niet geloven. Daar stond hij: een rode Toyota Corolla uit 1999. Er was geen duidelijke schade te zien en bij navraag bleek de verzekeringsmaatschappij ook geen melding te hebben ontvangen dat de auto recent bij een ongeluk betrokken was geweest.

Duffy nam wat monsters van de verf en vier dagen later verklaarde het lab in Edmonton dat twee van de verflagen identiek waren aan de lagen in de schilfers die waren gevonden op de plaats van het ongeluk. Ze hadden de auto: nu nog bewijzen dat Dhaliwal achter het stuur had gezeten toen Hull werd aangereden.
 
27 oktober. Politieagent Jason Pole controleerde de telefoonrekening van Dhaliwal. Hij ontdekte dat de man tussen 1 en 17 oktober meermalen het nummer van de Royal Bank had gebeld. Als de politie aan bankafschriften van Dhaliwal kon komen, zouden deze sporen een schat aan waardevolle informatie kunnen opleveren
 
30 oktober. Mainman vroeg een rechter de toestemming om toegang tot de rekeningen en transacties van Dhaliwal te krijgen.
 
15 november. Mainman kamde 154 banktransacties uit in de hoop een betaling aan een carrosseriebedrijf te vinden. Zonder succes. Toch vond hij nuttige informatie: er waren twee mogelijk belangrijke transacties op de avond van 6 oktober, beide in Surrey, een bij een benzinestation om 17:33 en een andere bij een geldautomaat om 20:45. Beide plaatsen waren voorzien van beveiligingscamera’s. Diezelfde dag vroeg Mainman de opnames van de locaties op. Op beide plaatsen was Dhaliwal te zien achter het stuur van de rode Toyota, het bewijs dat hij de auto voor en na het ongeluk had bestuurd. Maar er ontbrak nog een stukje van de puzzel: het onbetwistbare bewijs dat hij op het moment van het ongeluk de auto had bestuurd. Gelukkig gaf de video aan hoe dat verband kon worden gelegd. Er zaten drie vrouwen in de auto: mogelijke getuigen.

Na dagen surveillance zag politieagent Brian Sauvé Dhaliwal met een vrouw die leek op een van de vrouwen op de video. Haar telefoongegevens werden opgevraagd, welke leidde naar een tweede vrouw die in de auto gezeten zou moeten hebben. Na twee maanden hadden Mainman en Duffy eindelijk twee getuigen en ze besloten Dhaliwal te arresteren.
 
11 januari 2008. Dhaliwal werd om vier uur ’s nachts van zijn bed gelicht. Om ongeveer dezelfde tijd werden de twee getuigen opgepikt en beiden gaven toe dat ze in de auto hadden gezeten op het moment dat Dhaliwal Hull aanreed. Ook legde Desaulniers beslag op de rode Toyota voor nader onderzoek.
 
19 december 2008. Dhaliwal gaf toe Douglas Hull te hebben aangereden en daarna te zijn doorgereden. De ongehuwde 24 jaar oude vrachtwagenchauffeur werd veroordeeld tot zes maanden cel en zijn rijbewijs werd voor drie jaar ingetrokken.
Voor de 20 agenten die in vier maanden totaal 1500 uren aan de zaak hadden besteed, was het een bevredigend einde. Agent Sauvé zei: ‘Het ging om een volkomen onschuldig slachtoffer. Dat raakte veel mensen en we waren allemaal zeer gemotiveerd om voor de familie de zaak af te ronden.’