HET HART VAN EEN KAMPIOEN

De hartaandoening van Shannon Kelly werd haar bijna fataal. Nu heeft ze een nieuwe hobby: meedoen aan triatlons.

‘Ik weet nog dat ik anderhalve kilometer achter elkaar kon lopen toen ik 13 was, maar daarna ging dat steeds moeizamer en ik wist niet waarom. Op school deed ik aan tennis, maar toen mijn trainer me vroeg een paar rondjes te lopen, viel ik bijna flauw. Hij zei altijd: ‘Shannon heeft een goede slag, maar ze wil niet lopen voor de bal.’ Ik wilde wel, maar kon het niet.

Toen ik 18 was, kwam mijn moeder erachter dat ze hypertrofische cardiomyopathie had – een verdikking van de wanden van het hart. Háár moeder was op haar 47ste daaraan overleden en zijzelf was nu 42: ze maakte zich grote zorgen. Mijn jongere broer en ik werden getest op de ziekte. Hij had niks, maar ik had het wel. De cardioloog zei dat ik ooit een harttransplantatie nodig zou hebben. Mijn moeder ging in de loop der jaren steeds verder achteruit en ik kreeg op mijn 21ste een pacemaker. Hiermee kon mijn hart beter kloppen, maar ik had nog steeds moeite als ik een trap of helling op ging. Ik had er ook longoedeem bij – ik had een aantal keren zo veel vocht achter mijn longen dat ik in het ziekenhuis moest worden opgenomen.

Mijn moeder kreeg een transplantatie toen ik 24 was: die redde haar leven. Maar ik was niet ziek genoeg om in aanmerking te komen. Na mijn studie werd ik ontwerper van websites. Ik trouwde en ging met mijn man in Yonkers wonen, vlak bij New York. Elk jaar werd mijn ziekte erger en werd ons leven beperkter. Rond mijn 35ste kon ik geen bed meer opmaken zonder kortademig te worden. Ik moest half zittend slapen om nog te kunnen ademen.

In april 2006 lag ik weer met hartfalen op de IC. Mijn dokter zei: ‘Ik kan nu niets meer voor u doen. Uw hart is het aan het opgeven.’ Hij zette me op de lijst voor een transplantatie. Ik was er zo slecht aan toe dat ze me boven aan de lijst zetten, maar dan duurt het nog steeds heel lang voor er een match is gevonden. Soms lukt dat niet op tijd.

Gelukkig werd ik binnen een maand gebeld. De operatie duurde zes uur, maar zodra ik wakker werd, voelde ik het al. Mijn nieuwe hart was zo sterk!

Toen ik uit het ziekenhuis kwam, kon ik met de trap naar de vierde verdieping zonder onderweg te hoeven stoppen. Ik besloot mijn kracht verder op te bouwen. Ik begon in mijn fitnessclub op de loopband te lopen en schreef me in voor tennislessen. Ik kon nu eindelijk lopen voor die ballen!

Ik wilde mezelf nog verder pushen. In juli 2008 speelde ik tennis op de Wereld Transplantatie Spelen. De vrouw van een van mijn teamgenoten vertelde me over de vrouwentriatlon – 250 meter zwemmen, 10 kilometer fietsen en 2,5 kilometer hardlopen. Het stond een jaar later gepland in Mount Snow in Vermont en ik dacht: eens kijken of ik daar naartoe kan werken.

Al gauw liep ik 4 kilometer per dag. Ik kocht een racefiets en begon met zwemmen. Afgelopen zomer stond ik op een ochtend met tientallen andere vrouwen aan de oever van een meer. Ze schrijven je wedstrijdnummer met stift op je arm. Ik liet ze er ‘Dank je, donorfamilie’ bijschrijven.

Zodra we in het water waren, nam de adrenaline het over. Ze hadden me een vrijwilliger toegewezen, die mee zou zwemmen met een zwemvest. Maar ze hoefde niet mee, vond ik. Ik liet haar daar achter. Het fietsen was heel zwaar, maar het hardlopen leek gemakkelijk. Ik finishte in het midden van het peloton (nummer 93 van de 189) en ik voelde me fantastisch.

Ik heb me voor meer triatlons ingeschreven dit jaar, en ik zal elke keer aan mijn donor denken. Het enige dat ik van hem weet is dat hij 17 jaar was en dat hij en zijn familie mij een tweede kans hebben gegeven in dit leven. Dit hart is een fantastisch cadeau, en het is nu aan mij om fit te blijven en er goed voor te zorgen.’

Trots rechtop staan

Sergeant Heath Calhoun verloor in 2003 beide benen tijdens een granaataanval in Irak. Maar daar liet hij zich niet door tegenhouden.

‘Nadat de raket was ingeslagen, lag ik achterin een vrachtwagen. Ik kon zien dat mijn benen er slecht aan toe waren: mijn broek was helemaal gescheurd en ik bloedde behoorlijk. Ik probeerde op te staan. Een paar mannen uit mijn eenheid hielden me in bedwang en ik raakte in shock.

Uiteindelijk werden mijn beide benen tot boven de knieën geamputeerd. Voor ik geraakt werd, was ik een behoorlijk goede hardloper, maar nu wist ik niet of ik ooit weer zou lopen. Na maanden kinesitherapie kreeg ik protheses. Het was enorm wennen: de pasvorm, het evenwicht en de tred, zeker voor iemand die zo veel van beide benen is kwijtgeraakt. Het lukte me maar niet en ik bleef in een rolstoel zitten.

Toen ik vijf maanden in het ziekenhuis had gelegen, organiseerde de vereniging voor gehandicapte veteranen een wintersportweek in Aspen, waar ik met mijn vrouw naartoe ging. Ik had een paar keer met school geskied, maar dat stelde niet zo veel voor. Tijdens de wintersportweek leerde ik op een monoski te skiën.

Door het skiën vond ik voor het eerst weer een doel voor mijn benen. Ik kon dezelfde skilift gebruiken als de anderen. Mijn enige handicap op de piste was mijn gebrek aan vaardigheid. Ik werd niet heel veel beter dat weekend, maar ik had me ontzettend geamuseerd.