De zon brandt op het asfalt van de Australische snelweg die zich uitstrekt voor Jan Willem van Gent. Als Jan Willem de kap van het voertuig over zijn hoofd trekt en sluit – het lijkt wel een reuzenhelm – loopt de temperatuur snel op in de kleine cockpit van de Nederlandse zonnewagen Nuna5. De coureur van het leidende Europese team kan slechts één richting uit: naar de finish. Het team uit Delft kan voor de vijfde keer op rij de World Solar Challenge winnen.

Dit is de beroemdste race voor zonnewagens. Europa heeft nu negen teams, die het opnemen tegen teams uit de VS, Japan en Australië. Ze bestaan uit studenten techniek die maanden hebben gewerkt aan hun ontwerp. Hoewel het doel van de race het ontwikkelen en promoten van zonnecelenergie is, gaat het de studenten en hun coaches tijdens de vijf dagen durende race van meer dan 3000 kilometer door de Australische outback maar om één ding: de snelste tijd neerzetten.

De motor draait en Jan Willem klemt zijn handen om het stuur. De wagen van de universiteit van Michigan schiet ervandoor, maar Jan Willem wacht. Hij luistert naar het aftellen van tien naar nul in zijn oortelefoon. Dan drukt hij het ‘gaspedaal’ in. Hij racet met 90 km/u door het vrijwel verlaten Australische landschap en blijft vlak achter de Amerikanen. Soms komt hij iets te dichtbij en begint hij te zigzaggen in de slipstream van het busje van het technische team van Michigan. ‘Remmen, remmen!’ roept zijn persoonlijke ‘mission control’ in zijn oortje. En later, als de gelegenheid zich voordoet: ‘Nu erlangs!’ Jan Willem accelereert. Hij kijkt even naar de wolkenloze hemel. Dit is mooi: het absorptievermogen van de zonnecellen is nu op zijn best. Terwijl zijn snelheidsmeter bijna 100 km/u aangeeft, haalt Jan Willem Michigan rechts in. Er is niemand op de weg voor hem. Jan Willem brengt zijn snelheid terug om energie te besparen. Hij ontspant en glimlacht, maar niet voor lang. De Japanners liggen nog steeds voor.

Zo zien de organisatoren van de World Solar Challenge het graag: een race vol opwinding en sensatie. Het is goed voor de publiciteit en onderstreept het belang van de verfijnde technologie die nodig is voor het rijden op zonne-energie.

De tweejaarlijkse race draagt veel bij aan de ontwikkeling van de techniek in kwestie, aldus Mike Drewer, woordvoerder van de race in Australië. De racewagens zijn steeds efficiënter geworden door de technologische vooruitgang, niet alleen op het gebied van zonnecelenergie, maar ook qua accu-energie en de elektromotor. De snelheid van zonnewagens is aanzienlijk toegenomen. Tien jaar geleden haalden ze nauwelijks 100 km/u, tegenwoordig is de topsnelheid 150 km/u. Maar om veiligheidsredenen mogen de wagens tijdens de race niet zo hard rijden.

De World Solar Challenge heeft, door alternatief en efficiënter energieverbruik, een aanzienlijke bijdrage geleverd aan de ontwikkeling van expertise in de transportsector, legt Drewer uit. Technische hogescholen en universiteiten en hun sponsors uit de transport- en energiebranches verdienen ook een pluim. ‘Zonnewagens zullen niet snel een alledaags vervoermiddel worden. Maar de ontwikkelde technologie wordt wel toegepast in de elektrische en hybride auto’s die vandaag de dag op de markt komen.’